اول: سلام و عرض احترام به همه دوستان عزیز

دوم: خیلی وقتا آدم یکیو پیدا میکنه که فکر میکنه عین خودشه اما این فقط یه احساسه وقتی احساسو بذاری کنار می بینی فرسنگها با هم فاصله دارید این می تونه تو موضوعات مختلف باشه .....منطقی باشید و عاقل......

سوم:آقا این دوست ما بعد صد جا رفتن و دختر دیدن بالاخره یکیو پسندید به سلامتی حالا قراره بشه مزدوج اینم بره ما دوباره تنهاییمون بیشتر میشه......

چهارم:هر کسی دلش گرفته نخونه چون شاید حالش بد شه.....

گاهی که دلت می گیرد،آرام و بی صدا گوشه ای کز می کنی و برای خودت از تمام حادثه های تلخ و شیرین روایت می نویسی ، داستان هجران و غم نبودن طولانی ....گاه می شود که گوشه پلکت خیس می شود و ارام روی گونه هات رد خدا را حس میکنی ، دلت نرم می شود ، آرام می شوی اما طوفانی است هوای چشمانت ......دلت در گرو خاطره هاست ، به دام افتاده هزار واقعه زیبا ، می خواهی که باران ببارد آسمان اما به واقعیت که می نگری می بینی تابستان است و آسمان به شدت صاف ......سرت درد می کند قلیان هم که دیگر به روایت عاشقی نادعلی نمی خواند و تو دوباره با صداهای در وادی ماهور استاد آرامش گذشته ات را می یابی ......

سماور می جوشد و چای هم برای عاشقانه بودن لحظه ها آماده است ...می نشینی ، شب ، سکوت و رویا و تمام بندهای جسمت که دارد از هم جدا می شود ، چقدر دلت می خواست که در سرزمین مادری ات بودی،میان تمام دوستان با تمام خوبیها و بدیهاشان ....دلت میخواست میان جنگل های سرسبزش قدم بگذاری و فریاد بزنی ....بنشینی ....گریه کنی .......بخندی.....

چقدر سخت است که تعلقت را نتوانی رها کنی ، این صدای تار هم که مدام تلقین رهایی و پرواز است آرامت نمی کند ، دوست داری متعلق باشی به همان روزهای دور ، به همان خاطرات شیرین........من اما هنوز ساعات روشنی ام برای لحظه هایی است که تو می آیی در ذهنم، در خیالم .....من با تو زندگی می کنم ...با صدایت آرام می شوم و با نانوشته های به خاطره مانده ات روزگارم می گذرد ......و به این شعر ها دلم خوش است که گذشت عمر و به دل عشوه می خریم هنوز ......که هست در پی شام سیاه ،صبح سفید........

کم کم به باور رسیده ام که دیگر عمرم به دنیا نیست نمی دانم تا کی اما این احساس چند وقتی ایست که خوشحالم کرده است می دانی فاصله ها که کم می شود من برای دیدنت مشتاق تر می شوم و حرفهایم بیشتر رنگ تو را می گیرد . گریه های مدام و اشک های نابهنگام ، چشمهای سرخ و گونه های خیس ، بی تابی و بی حوصلگی ، اینها نشانه ایست از آرامش از دست رفته .......یا نشان از آرامشی که شاید قرار است باز به دست آید ...نمی دانم کاش بنفشه های خانه ما نرگس بودند و نرگس های خانه شما بنفشه  ....می دانی من اینقدر دلم هوای باران دارد که نپرس ، دوست دارم الان پاییز باشد یا نه اصلن زمستان .....دوست دارم باران ببارد ، پاک کنند این دورهایی که من و تو را آزرده اند ....خسته ام ...روبرویت که می نشینم نگاه معصومت با من حرف می زند ، التماس می کند چشمهایم به سیاهی های دور سپیدی چشمانت، به پلک هایت که تند تند می پرد ، به قلبت که وقتی می نشینی صدای تپش های لحظه به لحظه اش را حس می کنم .....چقدر بازی دارد این روزگار .....و مگر نه این است که امام معصوم فرمود : هر کس به کسی ستم روا دارد به همان ستم گرفتار آید یا در خودش یا در مالش یا در فرزندش......و من به صداقت این گفته ها ایمان دارم......

دوباره صدای آشنایی احساسم را به بند می کشد ....بیقرار توام و در دل تنگم گله هاست .....آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست.....دوست دارم با تو راز دل بگویم ...دوباره می خوانی....مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب ....در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست.........دوباره جواب حرفهایم را می گیرم ، گریه هایم ، بی تابی ام بیشتر می شود.....آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد....وقتی اینقدر دلگیری ....وقتی که دیگر سپیدی برایت سیاه است و خاکستری.....دوریت آزارم می دهد ...بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است ....مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست.......باز می پرسمت از مسئله دوری عشق......و سکوت تو جواب همه مسئله هاست......

خواهشم را ببین ...به حالم بنگر، گریه های بی صدا، به هق هق نوشته هایم ، به حرفهایم ....زلف هایت گرفتارم میکند ....یاد حرفهایت ....کلامت....بی تابم می کند ...و این ها تمامن بهانه های دل برای دیدنت می شود...می دانم بهانه گیرم اما تمام لحظه ها به انتظار دیدنت و بودنت گذشت ...تنهاییم بیشمار است و دل تنگی ام بی حساب ...تو با این حساب می توانی که مرده تصورم کنی.....زندگی ام باشد برای روز دیدنت و انتظار مفهومی که شاید تنها دلخوشی ام برای ادامه روزمرگی است ....

صورتم سرخ و دلم سوزان از این همه ترس و اضطراب روزهای دور و آینده از آمدن ها و رفتن ها ، از نبودن ها و بودن ها ، من انگار که باید تصویر کنم تمام روزهای وصل را و باید که عادت کنم به شوق روزهایی که به جمعه ختم می شود...راستی چقدر دلم برای جمعه تنگ می شود برای روزهایی که بودی برای روزهایی که نیستی برای همه اشک ها و گریه ها برای تمام گل های آرزو .......ویرانی و تشویش نوشته هایم را حس میکنی؟درد نبودنت که سهل است ترسم از این است که با آمدنت بیشتر شود.....ذهنم درگیر هزار و یک مساله حل ناشده است و روزگارم به شوق دیدنت در حال غروب است ....برای طلوع دوباره باید بهانه داشت و من تنها تو را می طلبم که از فاصله های دور برایم دعا می کنی........